Stabiliteit eerst: standaard ERC20-tokenomics aannemen

Door DeHub Team — 2022-10-03

Toen we in Q4 2022 opnieuw lanceerden als v2, zijn we overgestapt op gewone standaard ERC-20-tokenomics. Geen transactiebelasting. Geen reflecties. Geen voorwaardelijke logica tussen een houder en zijn eigen tokens.

Waarom het vorige ontwerp bestond

Achteraf gezien is het gemakkelijk om afwijzend te zijn, dus wat context. In 2021 en 2022 lagen de op belasting gebaseerde tokenomics dicht bij de norm. Een percentage van elke transactie wordt omgeleid naar liquiditeit, marketing of herverdeeld onder houders. Projecten die het niet deden, waren de ongewone.

De argumenten waren coherent: automatische liquiditeitsgroei, gefinancierde operaties zonder de schatkist te verkopen, een monteur die holding beloonde. Veel mensen, waaronder wij, vonden ze overtuigend.

Waarom we het hebben verlaten

Omdat de onze defect was en de token en de liquiditeitspool samen bevroor, en er geen manier was om in te grijpen.

De mislukking verduidelijkte iets dat de argumenten hadden verdoezeld. Fiscale logica loopt in het overdrachtspad. Het voert op elke transactie uit, voor altijd, onveranderlijk, onder marktomstandigheden die niemand heeft gemodelleerd — inclusief omstandigheden die al jaren niet meer zullen bestaan. Het is de plaats met het hoogste risico in het hele systeem en het is waar de slimheid was geplaatst.

Standaard ERC-20 is weinig spannend. Het is ook code die door meer mensen, over meer ketens, in meer omstandigheden is onderzocht dan welk op maat gemaakt ontwerp dan ook ooit zal zijn. Wanneer het mislukt, mislukt het op gedocumenteerde manieren.

Wat we hebben opgegeven

Echte dingen, en we moeten niet anders doen:

• Automatische liquiditeitsgroei. Nu opzettelijk behandeld, wat de geautomatiseerde liquiditeitsverschaffingsstrategieën van eind 2023 werd — buiten het contract, instelbaar en niet in staat om iemands tokens te bevriezen.
• Passieve operationele financiering. Vervangen door expliciet treasury management, dat meer zichtbaar en moeilijker te verdoezelen is. Dat vloeide rechtstreeks voort uit het Dex-beleid en de transparantieverslagen die dat jaar werden gepubliceerd.
• Een holding incentive. Vervangen door hulpprogramma — uitzetten, luchtdruppels en toegang — dat langzamer is om op te bouwen en niet verdampt wanneer het volume dat doet.

Wat we hebben gewonnen

Vooral compatibiliteit en de vrijheid die daarmee gepaard gaat.

Een standaard token werkt overal zonder uitzondering. Beurzen vermelden het zonder speciale gevallen. Bruggen dragen het. Aggregators prijzen het correct. Elk niet-standaard overdrachtsgedrag is een compatibiliteitsprobleem dat wacht op de integratie die u nog niet hebt gedaan.

Toen DHB later vermeld op Ethereum mainnet en sDHB listed on Base, vereiste geen van die contractspecifieke accommodatie. Dat is het dividend van saai.

De algemene positie

Plaats de interessante onderdelen van een systeem waar ze kunnen worden gewijzigd. Een contract dat de activa van mensen bevat, is de slechtste plaats in de stapel om slim te zijn, omdat de kosten van het verkeerd zijn daar door iedereen worden gedragen, behalve door de persoon die slim was.

Drie jaar later heeft het overdrachtspad niets anders gedaan dan tokens verplaatsen. Dat is de hele recensie.

Het argument dat we nog steeds horen

Die standaard ERC-20 geeft een project geen mechanisme om zichzelf te financieren of bezit te belonen, en dat dit de reden is waarom belastingtokenomics bestonden.

Het is een redelijk bezwaar en het antwoord is dat die behoeften niet verdwenen zijn, ze zijn ergens naartoe verhuisd waar ze kunnen worden geobserveerd en gecorrigeerd. Schatkistoperaties zijn expliciet en openbaar gemaakt onder een gepubliceerd Dex-beleid. Liquiditeitsgroei verloopt als een externe, aanpasbare strategie. Holding wordt beloond door staking en airdrops waar mensen voor kunnen kiezen om aan deel te nemen.

Dat is allemaal meer werk dan een percentage in een transferfunctie. Het is ook zichtbaar, omkeerbaar en niet in staat om iemands activa te bevriezen, wat drie eigenschappen zijn die de elegante versie niet had toen het er toe deed.