Laag 2-uitbreiding: SDHB-lijsten op basis

Door DeHub Team — 2024-04-01

sDHB genoteerd op Base in Q2 2024, een kwart nadat DHB live ging op Ethereum mainnet.

Waarom zo snel na mainnet

Omdat mainnet het probleem al had aangetoond dat het altijd zou hebben.

DHB is een consumententoken. Het wordt gebruikt om makers een fooi te geven, arcadespellen in te voeren en inhoud te ontgrendelen — transacties die vaak een paar pond waard zijn. Op Ethereum mainnet in 2024 kan het gas om die acties uit te voeren hun waarde overschrijden.

Daar kun je niet omheen ontwerpen. Een platform waarvan de kerninteracties kleine betalingen zijn, heeft een keten nodig waar kleine betalingen zinvol zijn.

Waarom Base specifiek

Verschillende redenen, en slechts één daarvan is technisch.

Kosten en snelheid. Base richtte zich op bevestigingen in de lage honderden milliseconden en kosten onder een cent — het bereik waarbij het geven van een fooi aan een maker een normale actie is in plaats van een overwogen actie.

Waar de gebruikers zijn. Base droeg een zeer groot deel van de totale L2-activiteit, met miljoenen wekelijkse actieve adressen. Op de drukste L2 zijn is een distributiebeslissing.

De Coinbase-relatie. Basisgebruikers zien Base-tokens in hun Coinbase-portefeuilles en kunnen aan boord zonder de gebruikelijke overbruggingsoefening. Voor een consumentenproduct is het verwijderen van die stap meer waard dan enig technisch voordeel.

Ecosysteemrichting. Ethereum's eigen proefschrift is L2-centric scaling. Bouwen op een L2 is geen workaround voor mainnet, het is wat de roadmap van mainnet vraagt van applicaties om te doen.

Waar sDHB voor is

Staked DHB. Het adverteren op Base in plaats van alleen het basistoken was opzettelijk: staking is waar het hulpprogramma zich concentreert — in aanmerking komen voor airdrop heeft sinds de eerste whitepaper in 2021 — en dat op de ketting zetten met de laagste wrijving betekende dat deelname niet werd bepaald door transactiekosten.

Waar het toe heeft geleid

Base werd de primaire keten. In Q1 2025 beëindigden we Ethereum mainnet-ondersteuning voor DHB en concentreerden we ons op Base, met Solana op de routekaart erachter.

Die volgorde — mainnet, dan Base een kwartaal later, dan een jaar later mainnet verlaten — leest als besluiteloosheid gecomprimeerd tot twaalf maanden. Het is nauwkeuriger om te zeggen dat we een hypothese over REACH hebben getest, een duidelijk antwoord hebben gekregen over het gebruik en ernaar hebben gehandeld in plaats van de eerdere beslissing te verdedigen.

De infrastructuur die het verplaatsen tussen ketens goedkoop maakte, was de geautomatiseerde liquiditeitsvoorziening die eind 2023 werd gebouwd en het gewone ERC-20-contract dat overal wordt ingezet zonder speciale behandeling. Beide waren beslissingen die in 2022 onder dwang werden genomen en die bleven betalen.

Wat multi-chain eigenlijk kost

Meer dan de implementatie, dat is het deel waar iedereen budget voor heeft.

Elke extra keten is een andere liquiditeitspositie om te financieren en te verdedigen, een andere reeks integraties om actueel te houden, een ander oppervlak waar een brug of een aggregator zich onverwacht kan gedragen en een andere plaats waar een gebruiker uiteindelijk het juiste token op het verkeerde netwerk vasthoudt.

Die laatste is de echte kosten. De ondersteuningsbelasting van ketenoverschrijdende verwarring is aanzienlijk en valt het hardst op precies de niet-technische gebruikers die een consumentenproduct probeert te bedienen.

Concentreren op Base in plaats van ophopen van kettingen was daar deels een reactie op. Op meer plaatsen aanwezig zijn is niet hetzelfde als op meer plaatsen bruikbaar zijn, en de tweede is de enige die iemand helpt.