Beloningsloyaliteit: automatische airdrop voor alle houders
Door DeHub Team — 2021-07-03
Toen er een kwetsbaarheid werd gevonden in het v1-contract, hebben we de interacties ermee gepauzeerd, gepatcht en opnieuw geïmplementeerd. Het deel dat voor houders van belang was, was wat er vervolgens gebeurde: een momentopname van elk saldo voordat het nieuwe contract live ging, en een automatische 1:1 airdrop voor elk van hen.
Niemand hoefde te claimen. Niemand hoefde iets te tekenen. Niemand heeft een raam gemist.
Waarom automatisch en waarom het belangrijk is
De normale manier om dit aan te pakken is een claimpagina. Het is veel goedkoper, en het is standaardpraktijk, en we hebben het niet gedaan — omdat een claimpagina stilletjes de kosten van je fout doorberekent aan de mensen tegen wie het is gemaakt.
Claimmechanismen falen om gewone redenen. Mensen reizen. Mensen missen de aankondiging. Mensen hebben geen toegang meer tot de portemonnee waarin ze zich bevonden, of begrijpen niet wat een claim is, of zien een link die hen vraagt om een portemonnee aan te sluiten na een beveiligingsincident en correct besluiten om deze niet te vertrouwen. Elk van hen produceert een houder die niets verkeerd heeft gedaan en met niets eindigt, en elk niet-opgeëist saldo komt terug bij het project.
Het incident was van ons. De sanering had geen inspraakvereiste mogen hebben.
Wat automatisch eigenlijk inhoudt
Het is meer werk en het is de moeite waard om duidelijk te zijn over wat het werk is:
- De momentopname moet verdedigbaar zijn. Eén blok, genomen vóór implementatie, gepubliceerd zodat iedereen zijn eigen saldo kan controleren.
- Distributie kost echt geld. Duizenden individuele overschrijvingen tegen netwerkkosten, betaald door het project, zonder compensatie van niet-opgeëiste rest.
- Edge-zaken moeten van tevoren en in het openbaar worden beslist. Saldi in pools, in contracten, mid-transfer bij het snapshotblok — elk van die heeft een vermelde regel nodig, consequent toegepast, voordat iemand je kan beschuldigen van het achteraf kiezen van winnaars.
Het precedent dat het schept
Dit is de eerste keer dat DeHub zijn houders laat vallen en sindsdien heeft het het patroon voor alles bepaald. Airdrops maken deel uit van het gebruiksmodel sinds de eerste whitepaper in 2021, en degenen die volgden — de partner airdrop voor de fan.site vork, en later de Last Chad Standing distributies — erfden allemaal dezelfde veronderstellingen. Momentopname gepubliceerd, regels vooraf vermeld, houders die niet hoeven uit te voeren, moeten worden opgenomen.
Het heeft ook een interne standaard ingesteld waaraan we sindsdien zijn gehouden: als we iets breken, is de oplossing nog niet klaar als de code is opgelost. Het is klaar wanneer de getroffen mensen heel zijn. Dat principe werd veel harder getest in Q4 2022, toen een belastingtrigger het token en de liquiditeitspool bevroor en een volledige herlancering van v2 met meer dan 25.000 houders dwong migreren. De aanpak is niet veranderd. Het is alleen een stuk duurder geworden.
Het ding waar niemand rekening mee houdt
Door het op deze manier te doen in 2021 is de migratie van 2022 überhaupt gelukt.
Tegen het einde van 2022 vroegen we 25.000 mensen om een ongebruikelijke actie te ondernemen met hun portemonnee, onmiddellijk na een mislukking die we hadden veroorzaakt, in een omgeving vol mensen die zich voordeden als ons en hoopten dat iemand op de verkeerde link zou klikken. Het enige echte voordeel dat we in dat gesprek hadden, was een eerder voorbeeld van hoe we ons gedragen als we iets breken.
Het eerste incident goed afhandelen was op dat moment niet het juiste. Het was het tegoed dat we een jaar later hebben uitgegeven, toen we het nodig hadden en het niet met terugwerkende kracht hadden kunnen verdienen.